markos 的个人资料ΧΩΡΟΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΦΙΛΩΝ照片日志列表更多 工具 帮助

日志


4月30日

Π Ρ Ω Τ Ο Μ Α Γ Ι Α

Γιάννης Ρίτσος - Ἐπιτάφιος (ἀποσπάσματα)

 

 

 

(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου,
μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της,
βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπερ-
γῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της):

I

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

II

Κορώνα μου, ἀντιστύλι μου, χαρὰ τῶν γερατειῶ μου,
ἥλιε τῆς βαρυχειμωνιᾶς, λιγνοκυπάρισσό μου,

Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη
χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ ;

Μὲ τὰ ματάκια σου ἔβλεπα τῆς ζωῆς κάθε λουλούδι,
μὲ τὰ χειλάκια σου ἔλεγα τ᾿ αὐγερινὸ τραγούδι.

Μὲ τὰ χεράκια σου τὰ δυό, τὰ χιλιοχαϊδεμένα,
ὅλη τη γῆς ἀγκάλιαζα κι ὅλ᾿ εἴτανε γιὰ μένα.

Νιότη ἀπ᾿ τὴ νιότη σου ἔπαιρνα κι ἀκόμη ἀχνογελοῦσα,
τὰ γερατειὰ δὲν τρόμαζα, τὸ θάνατο ἀψηφοῦσα.

Καὶ τώρα ποὺ θὰ κρατηθῶ, ποὺ θὰ σταθῶ, ποὺ θἄμπω,
ποὺ ἀπόμεινα ξερὸ δεντρὶ σὲ χιονισμένο κάμπο;

Γιέ μου, ἂν δὲ σοὖναι βολετὸ νἀρθεῖς ξανὰ σιμά μου,
πᾶρε μαζί σου ἐμένανε, γλυκειά μου συντροφιά μου.

Κι ἂν εἶν᾿ τὰ πόδια μου λιγνά, μπορῶ νὰ πορπατήσω
κι ἂν κουραστεῖς, στὸν κόρφο μου, γλυκὰ θὰ σὲ κρατήσω.

III

Μαλλιὰ σγουρὰ ποὺ πάνω τους τὰ δάχτυλα περνοῦσα
τὶς νύχτες ποὺ κοιμόσουνα καὶ πλάϊ σου ξαγρυπνοῦσα,

Φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο καὶ κοντυλογραμμένο,
καμάρα ποὺ τὸ βλέμμα μου κούρνιαζε ἀναπαμένο,

Μάτια γλαρὰ ποὺ μέσα τους ἀντίφεγγαν τὰ μάκρη
πρωινοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάσκιζα μὴν τὰ θαμπώσει δάκρυ,

Χείλι μου μοσκομύριστο ποὺ ὡς λάλαγες ἀνθίζαν
λιθάρια καὶ ξερόδεντρα κι ἀηδόνια φτερουγίζαν,

Στήθεια πλατιὰ σὰν τὰ στρωτὰ φτερούγια τῆς τρυγόνας
ποὺ πάνωθέ τους κόπαζε κ᾿ ἡ πίκρα μου κι ὁ ἀγώνας,

Μπούτια γερὰ σὰν πέρδικες κλειστὲς στὰ παντελόνια
ποὺ οἱ κόρες τὰ καμάρωναν τὸ δείλι ἀπ᾿ τὰ μπαλκόνια,

Καὶ γώ, μὴ μοῦ βασκάνουνε, λεβέντη μου, τέτοιο ἄντρα,
σοῦ κρέμαγα τὸ φυλαχτὸ μὲ τὴ γαλάζια χάντρα,

Μυριόρριζο, μυριόφυλλο κ᾿ εὐωδιαστό μου δάσο,
πῶς νὰ πιστέψω ἡ ἄμοιρη πῶς μπόραε νὰ σὲ χάσω;

ΙV

Γιέ μου, ποιὰ Μοῖρα στὄγραφε καὶ ποιὰ μοῦ τὄχε γράψει
τέτοιον καημό, τέτοια φωτιὰ στὰ στήθεια μου ν᾿ ἀνάψει;

Πουρνὸ - πουρνὸ μοῦ ξύπνησες, μοῦ πλύθηκες, μοῦ ἐλούστης
πριχοῦ σημάνει τὴν αὐγὴ μακριὰ ὁ καμπανοκρούστης.

Κοίταες μὴν ἔφεξε συχνὰ - πυκνὰ ἀπ᾿ τὸ παραθύρι
καὶ βιαζόσουν σὰ νἄτανε νὰ πᾶς σὲ πανηγύρι.

Εἶχες τὰ μάτια σκοτεινά, σφιγμένο τὸ σαγόνι
κι εἴσουν στὴν τόλμη σου γλυκός, ταῦρος μαζὶ κι ἀηδόνι.

Καὶ γὼ ἡ φτωχειὰ κ᾿ ἡ ἀνέμελη καὶ γὼ ἡ τρελλὴ κ᾿ ἡ σκύλα,
σοὔψηνα τὸ φασκόμηλο κι ἀχνὴ ἡ ματιά μου ἐφίλα

Μιὰ - μιὰ τὶς χάρες σου, καλέ, καὶ τὸ λαμπρό σου θωρὶ
κι ἀγαλλόμουν καὶ γέλαγα σὰν τρυφερούλα κόρη.

Κι οὐδὲ κακόβαλα στιγμὴ κι οὐδ᾿ ἔτρεξα ξοπίσω
τὰ στήθεια μου νὰ βάλω μπρὸς τὰ βόλια νὰ κρατήσω.

Κι ἔφτασ᾿ ἀργὰ κι, ὤ, ποὺ ποτὲς μὴν ἔφτανε τέτοια ὥρα
κι, ὦ, κάλλιο νὰ γκρεμίζονταν στὸ καύκαλό μου ἡ χώρα.

V

Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα,
καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.

Ἡ μπλέ σου ἡ μπλοῦζα τῆς δουλειᾶς στὴν πόρτα κρεμασμένη
θὰ καρτεράει τὴ σάρκα σου τὴ μαρμαρογλυμμένη.

Θὰ καρτεράει τὸ κρύο νερὸ τὸ δροσερό σου στόμα,
θὰ καρτεράει τὰ χνῶτα σου τ᾿ ἀσβεστωμένο δῶμα.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ γάτα μας στὰ πόδια σου νὰ παίξει
κι ὁ ἥλιος ἀργὸς θὰ καρτερᾷ στὰ μάτια σου νὰ φέξει.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ ρούγα μας τ᾿ ἁδρὸ περπάτημά σου
κ᾿ οἱ γρίλιες οἱ μισάνοιχτες τ᾿ ἀηδονολάλημά σου.

Καὶ τὰ συντρόφια σου, καλέ, ποὺ τὶς βραδιὲς ἐρχόνταν
καὶ λέαν καὶ λέαν κι ἀπ᾿ τὰ ἴδια τοὺς τὰ λόγια ἐφλογιζόνταν

Καὶ μπάζανε στὸ σπίτι μας τὸ φῶς, τὴν πλάση ἀκέρια,
παιδί μου, θὰ σὲ καρτερᾶν νὰ κάνετε νυχτέρια.

Καὶ γὼ θὰ καρτεράω σκυφτὴ βραδὶ καὶ μεσημέρι
νἀρθεῖ ὁ καλός μου, ὁ θάνατος, κοντά σου νὰ μὲ φέρει.

...

ΙΧ

Ὦ Παναγιά μου, ἂν εἴσουνα, καθὼς ἐγώ, μητέρα,
βοήθεια στὸ γιό μου θἄστελνες τὸν Ἄγγελο ἀπὸ πέρα.

Κι, ἄχ, Θέ μου, Θέ μου, ἂν εἴσουν Θεὸς κι ἂν εἴμασταν παιδιά σου
θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.

Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει.

Γιέ μου, καλὰ μοῦ τἄλεγε τὸ γνωστικό σου ἀχεῖλι
κάθε φορὰ ποὺ ὁρμήνευε, κάθε φορὰ ποὺ ἐμίλει:

Ἐμεῖς ταγίζουμε ζωὴ στὸ χέρι: περιστέρι,
κ᾿ ἐμεῖς οὔτ᾿ ἕνα ψίχουλο δὲν ἔχουμε στὸ χέρι.

Ἐμεῖς κρατᾶμε ὅλη τὴ γῆς μὲς στ᾿ ἀργασμένα μπράτσα
καὶ σκιάχτρα στέκουνται οἱ Θεοὶ κι ἀφέντη ἔχουνε φάτσα.

Ἄχ, γιέ μου, πιὰ δὲ μοὔμεινε καμιὰ χαρὰ καὶ πίστη,
καὶ τὸ χλωμὸ καὶ τὸ στερνὸ καντήλι μας ἐσβήστη.

Καί, τώρα, ἐπὰ σὲ ποιὰ φωτιὰ τὰ χέρια μου θ᾿ ἀνοίγω,
τὰ παγωμένα χέρια μου νὰν τὰ ζεστάνω λίγο;

ΑΥΡΙΟ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ.ΑΡΓΙΑ ΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ.ΑΠΕΡΓΙΑ ΝΑ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ,ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΑΜΟΙΒΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ, ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΝΑ ΜΗΝ ΕΛΘΕΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ.ΤΙΜΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ Η Ρ Ω Α  ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ ΠΟΥ ΣΑΝ ΑΥΡΙΟ ΧΑΘΗΚΕ.(ΣΕ ΤΡΟΧΑΙΟ?) ΜΠΟΡΕΙ.

 

4月28日

ΕΟΡΤΩΝ ΕΟΡΤΗ

ΕΟΡΤΩΝ ΕΟΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΗΣ ΕΣΤΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ.
ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΧΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΥΜΝΟΛΟΓΙΟ ΕΡΧΟΜΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΓΕΙΛΩ ΤΟ Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ  Α Ν Ε Σ Τ Η  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΖΥ ΜΟΥ.ΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΥ ΓΙΑ 40 ΜΕΡΕΣ ,ΕΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΜΑΣ.
4月24日

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Ο  Θ Ρ Η ΝΟ Σ   Τ Η Σ   ΜΑ Ν Ν Α Σ
 
 
      ΣΗΜΕΡΟΝ ΣΕ ΘΕΩΡΟΥΣΑ Η ΑΜΕΜΠΤΟΣ ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΕΝ ΣΤΑΥΡΩ,
       ΛΟΓΕ,ΑΝΑΡΤΩΜΕΝΟΝ,ΟΔΥΡΟΜΕΝΗ ΜΗΤΡΩΑ ΣΠΛΑΧΝΑ,
       ΕΤΕΤΡΩΤΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ ΠΙΚΡΩΣ,
       ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΖΟΥΣΑ ΟΔΥΝΗΡΩΣ ΕΚ ΒΑΘΟΥΣ ΨΥΧΗΣ,
       ΠΑΡΕΙΑΣ ΣΥΝ ΘΡΙΞΙ ΚΑΤΑΞΑΙΝΟΥΣΑ,ΚΑΤΕΤΡΥΧΕΤΟ.
        ΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΥΠΤΟΥΣΑ,ΑΝΕΚΡΑΖΕ ΓΟΕΡΩΣ.
        Ο Ι Μ Ο Ι  Θ Ε Ι Ο Ν  Τ Ε Κ Ν Ο Ν.  Ο Ι Μ Ο Ι  Τ Ο Φ Ω Σ  Τ Ο Υ  Κ Ο ΣΜ Ο Υ.
        Τ Ι  Ε Δ Υ Σ  Ε Ξ  Ο Φ Θ Α Λ Μ Ω Ν  Μ Ο Υ  Ο  Α Μ Ν Ο Σ  Τ Ο Υ  Θ Ε Ο Υ.
        ΟΘΕΝ ΑΙ ΣΤΡΑΤΙΑΙ ΤΩΝ Α ΣΩΜΑΤΩΝ ΤΡΟΜΩ ΣΥΝΕΙΧΟΝΤΟ,ΛΕΓΟΥΣΑΙ
        ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΕ ΚΥΡΙΕ ,ΔΟΞΑ ΣΟΙ.
 
 
       ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ ΒΛΕΠΟΥΣΑ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΝ,ΧΡΙΣΤΕ.
       ΣΕ ΤΟΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΤΙΣΤΗΝ ΚΑΙ ΘΕΟΝ,
       Η ΣΕ ΑΣΠΟΡΩΣ ΤΕΚΟΥΣΑ,ΕΒΟΑ ΠΙΚΡΩΣ.
       Υ Ι Ε  Μ Ο Υ  Π Ο Υ  Τ Ο  Κ Α Λ Λ Ο Σ  Ε Δ Υ  Τ Η Σ  Μ Ο Ρ Φ Η Σ  Σ Ο Υ
        Ο Υ  Φ Ε Ρ Ω  Κ Α Θ Ο Ρ Α Ν  Σ Ε  Α Δ Ι Κ Ω Σ  Σ Τ Α Υ Ρ Ο Υ  Μ Ε Ν Ο Ν.
        ΣΠΕΥΣΟΝ ΟΥΝ ΑΝΑΣΤΗΘΙ ,ΟΠΩΣ ΙΔΩ ΚΑΓΩ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ
             ΤΡΙΗΜΕΡΟΝ  ΕΞΑΝΑΣΤΑΣΙΝ
 
  ΤΡΟΠΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΔΕΨΕΙ ΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΜΟΥ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΡΙΓΗ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΟΥΣ,ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΚΑΜΜΙΑ ΜΑΝΝΑ ΝΑ ΜΗ ΦΘΑΝΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΝΟ,ΚΗΔΕΥΟΝΤΑΣ  ΠΑΙΔΙ.
 
4月22日

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

Το Τροπάριο της Κασσιανής

Από τα απόστιχα ιδιόμελα του όρθρου της Μ. Τετάρτης:
Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.

Μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου:


Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,
τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΠΟΥ ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΤΗ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ Η ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΡΝΗ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ  ΝΟΜΙΖΟΥΝ.

4月18日

ΛΑΖΑΡΕ ΛΑΖΑΡΕ ΔΕΥΡΟ ΕΞΩ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΑΥΡΙΟ.ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ,Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΜΕ ΟΜΟΡΦΑ ΕΘΙΜΑ.ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ.ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΜΕΡΙΚΑ ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ.
ΗΡΘΕ Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΒΑΓΙΑ,
ΗΡΘΕ ΤΩΝ ΒΑΓΙΩΝ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ
ΞΥΠΝΑ ΛΑΖΑΡΕ ΚΑΙ ΜΗ ΚΟΙΜΑΣΑΙ.
 
ΗΡΘΕ Η ΜΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΣΟΥ.
-ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΛΑΖΑΡΕ? ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ?
-ΚΑΤΩ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΠΕΘΑΜΕΝΟΥΣ.
ΔΕ ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΤΕ ,ΛΙΓΟ ΝΕΡΑΚΙ,
ΠΟΥ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ ΠΙΚΡΟ ΦΑΡΜΑΚΙ.
ΔΕ ΜΟΥΦΕΡΝΕΤΕ ΛΙΓΟ ΛΕΜΟΝΙ.
ΠΟΥ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ, ΣΑΝ ΠΕΡΙΒΟΛΙ.
 
ΗΡΘΕ Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ,ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΒΑΓΙΑ,
ΗΡΘΕ Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΤΡΩΝ ΤΑ ΨΑΡΙΑ.
ΒΑΓΙΑ ,ΒΑΓΙΑ ΤΩΝ ΒΑΓΙΩΝ
ΤΡΩΝΕ ΨΑΡΙ ΚΑΙ ΚΟΛΙΟ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ,
ΤΡΩΝΕ ΤΟ ΨΗΤΟ Τ ΑΡΝΙ.
 
ΠΕΣ ΜΑΣ ΛΑΖΑΡΕ ΤΙ ΕΙΔΕΣ,
ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΗ ΠΟΥ ΕΠΗΓΕΣ.
ΕΙΔΑ ΦΟΒΟΥΣ, ΕΙΔΑ ΤΡΟΜΟΥΣ,
ΕΙΔΑ ΒΑΣΑΝΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟΥΣ.
 
ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΛΙΓΟ ΝΕΡΑΚΙ,
ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΩ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΙ.
ΤΗΣ ΚΑΡΔΟΥΛΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΩ,
ΚΑΙ ΜΟΙΡΟΛΟΓΩ ΚΑΙ ΚΛΑΙΩ.
ΣΗΚΩ ΛΑΖΑΡΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ,
ΗΡΘΕ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ,
ΣΟΥΦΕΡΕ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΚΟΜΠΟΛΟΙ.
ΓΡΑΨΕ ΘΟΔΩΡΕ ΚΑΙ ΣΥ ΔΗΜΗΤΡΗ,
ΓΡΑΨΕ ΛΕΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ.
 
ΤΟ ΚΟΦΙΝΑΚΙ ΜΟΥ ΘΕΛΕΙ ΑΥΓΑ,
ΚΑΙ Η ΤΣΕΠΟΥΛΑ ΜΟΥ ΘΕΛΕΙ ΛΕΦΤΑ.
 
ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΛΙ ΝΑ ΡΘΟΥΜΕ,
ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΒΡΟΥΜΕ.
ΚΑΙ Ο ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ,
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ.
ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΑΤΟ,
ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ.
 
             ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΛΛΑ  ΜΕ ΥΓΕΙΑ  ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ  Κ Α Λ Ο  Π Α Σ Χ Α
 
 
 
4月17日

ΚΑΒΑΦΗΣ

Θερμοπύλες

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

ΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ.ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

ΑΥΤΗ ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΘΕΛΩ

Πατρίδα μας

«Ξένε ποὺ μόνος κι ἔρημος
σὲ ξένους τόπους τρέχεις,
πές μου, ποιὸς εἶναι ὁ τόπος σου
καὶ ποιὰ πατρίδα ἔχεις;»

«Τὴ μακρινὴ πατρίδα μου
πάντα ποθῶ στὰ ξένα.
Ἐκεῖ τὰ χρόνια τῆς ζωῆς
περνοῦν εὐλογημένα.

Ἐκεῖ κι ὁ θάνατος γλυκός,
κι ἀφοῦ κανεὶς πεθάνει,
ἔχει στὸ μνῆμα του Σταυρό,
καντήλι καὶ λιβάνι.

Στ᾿ ἀγαπημένο μου χωριὸ
χαρὲς πάντα καὶ γέλια,
στ᾿ ἁλώνια τραγουδιῶν φωνὲς
ξεφάντωμα στ᾿ ἀμπέλια.

Κι ὅταν χορεύει ἡ λεβεντιὰ
στῆς Πασχαλιᾶς τὴ μέρα,
βροντοκοπᾶ τὸ τύμπανο
καὶ κελαηδεῖ ἡ φλογέρα.

Στὴ μακρινὴ Πατρίδα
ἔχει εὐωδιὰ καὶ χάρη
τὸ ταπεινότερο δεντρί,
τὸ πιὸ φτωχὸ χορτάρι.

Στοὺς κλώνους τῆς ἀμυγδαλιᾶς,
σμίγουν ἀνθοὶ καὶ χιόνια
καὶ φέρνουνε τὴν ἄνοιξη
γοργὰ τὰ χελιδόνια.

Στῶν μαγεμένων της βουνῶν
τὰ μαρμαρένια πλάγια,
γλυκολαλοῦν οἱ πέρδικες
καὶ κλαίει ἡ κουκουβάγια.

Ἡ ἀσημένια θάλασσα
μ᾿ ἀφροὺς τὴν περιζώνει
κι ὁ οὐρανὸς μὲ τ᾿ ἄστρα του
τὴ χρυσοστεφανώνει.

Τὴ μακρινὴ Πατρίδα μου,
πρὶν ἡ σκλαβιὰ πλακώσει,
τὴ δόξαζ᾿ ἡ παλληκαριά,
τὴ φώτιζεν ἡ γνώση.

Καὶ τώρ᾿ ἀπὸ τὴ μαύρη γῆ,
τὴ γῆ τὴ ματωμένη,
πρόβαλε πάλ᾿ ἡ ἐλευθεριὰ
σὰν πρῶτα ἀντρειωμένη».

«Φτάνει τὴ χώρα ποὺ μοῦ λές,
τὴ γνώρισα, τὴν εἶδα,
τὴ μακρινὴ Πατρίδα σου
ἔχω κι ἐγὼ Πατρίδα».          ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ

Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΕ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΠΝΙΓΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ.ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΘΑ ΦΑΝΟΥΝ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΗΜΕΣ. ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΓΕΝΙΕΣ Σ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΚΑΝ ΓΙΑ ΠΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ.

 

 

4月16日

ΕΛΕΟΣ

ΑΠΟΨΕ ΕΦΑΓΑ ΔΥΟ ΓΕΡΕΣ ΓΡΟΘΙΕΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ, ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΔΥΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ.ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΛΟΥ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΣΑ ΕΚΤΕΝΩΣ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ.ΤΟΥ.ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ.ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΟΥ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ, ΦΡΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ.ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ.ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΔΥΝΑΜΟΙ ΜΕ ΤΑ ΣΚΕΛΕΤΟΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ.Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ.ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ,ΤΗΣ PLASMA ΚΑΙ LCD ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗ ΚΑΚΟΜΟΙΡΙΑ ΜΑΣ.ΡΗΞΤΕ ΜΕΡΙΚΑ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ Η ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ ΜΑΣ,ΣΤΗΝ EUROVISION.ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ.ΤΩΡΑ ΔΕΣΑΜΕ.ΔΕΣΤΕ ΜΕ ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΞΑΜΟΛΗΘΗΚΑ ΑΠΟ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΦΑΩ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΜΟΥ.ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΑ ΠΑΨΩ ΝΑ ΑΗΔΙΑΖΩ.ΕΕΕΕΕΛΕΕΕΕΕΟΟΟΟΟΟΣΣΣΣ
4月15日

ΣΟΛΩΜΟΣ

Σολωμός Διονύσιος

 

«Έστησ΄ ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη,

κ' η φύσις ηύρε την καλή και την γλυκειά της ώρα,

και μες τη σκιά, που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους ,

ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθιμισμένος .

Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,

χύνονται μες την άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,

και πέρνουνε το μόσχο της, και αφίνουν τη δροσιά τους,

κι' ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,

τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια….»

 

 

ΡΙΤΣΟΣ


Λιόχαρη μεγαλόχαρη
της άνοιξης αυγούλα
και που 'χει μάτια να σε ιδεί
να σε καλωσορίσει

Δυο κάρβουνα στο θυμιατό
και δυο κουκιά λιβάνι
κι ένας σταυρός από καπνιά
στ' ανώφλι της πατρίδας
ΣΚΕΦΘΗΚΑ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΑΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΤΗ ΜΕΡΑ.ΕΤΣΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΕΣΜΕΥΟΜΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΩ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ.

4月14日

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΤΡΙΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

Δε φήνω την αγάπη τσι
Δε φήνω την αγάπη τσι
άλλος κιανείς να πάρει,
ούτε στον ίδιο το Θεό
δεν κάνω τέτοια χάρη!
Αποστολή από τον/την  giorgosaer
Οι γιατροί
Δέκα γιατροί μ'εξέτασαν
κι επτά μου πήραν αίμα,
μα όλοι μαζί μου είπανε
πως αγαπώ εσένα!
Αποστολή από τον/την  _woodpeker_
Αν είσαι στάλα...
Αν είσαι στάλα των ματιών
ποτέ δεν θα δακρύσω
να μη πορήσεις κ χαθείς
εγώ σαν σε σκουπίσω...
Αποστολή από τον/την  Γιώργος...
Άγγελος
Στσ'αγγέλλους επαράγγειλα
την έννοια σου να έχουν,
μα μου 'παν πως οι άγγελοι
αγγέλους δεν προσέχουν...
Αποστολή από τον/την  Κατερινιώ
4月13日

ΚΑΒΑΦΗΣ

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΕΞΑΔΕΛΦΗ ΚΑΙΤΗ ΠΟΥ ΚΗΔΕΥΟΥΜΕ ΑΥΡΙΟ ΑΦΟΥ ΧΘΕΣ ΕΣΒΗΣΕ ΤΟ ΚΕΡΑΚΙ ΤΗΣ.ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΑΡΓΗΣΕΙ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΛΥΠΗΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΒΗΣΤΑ ΚΕΡΙΑ.


 

ΚΑΒΑΦΗΣ

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Μ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟ 1962 ΣΤΟ ΑΒΕΡΩΦΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ Ο ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΕΣΤΗΣ ΕΡΙΚΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΟΙΤΟΥΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ.ΤΩΡΑ ΒΓΗΚΑ ΣΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ.ΤΑ ΔΥΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΡΙΣΤΙΧΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΣΕ ΜΕΝΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ.


Back to [ Menu | Main Page ]
4月6日

ΑΛΛΑΓΗ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

ΟΙ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΜΟΥ ΣΕ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΧΑΛΑΡΩΣΤΕ ΚΙ ΑΥΡΙΟ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ ΤΡΕΧΑΤΕ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ ΜΟΥ.ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ.ΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΒΑΡΗ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΤΗΝ ΗΠΙΑΜΕ ΤΗΝ..... ΠΟΡΤΟΚΑΛΑΔΑ ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΕΙΣ ΜΑΣ.Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΓΕΜΙΣΕ ΑΝΗΣΥΧΙΑ.ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΦΥΛΑΓΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ ΘΗΡΙΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΑΚΑΚΟ ΚΟΚΟΡΑΚΙ.ΟΜΩΣ ΣΑΝ ΤΟ ΚΟΚΟΡΑΚΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ. ΓΙ ΑΥΤΟ .....Τ Ρ Ε Χ Α Τ Ε  Π Ο Δ Α Ρ Α Κ Ι Α  Μ Ο Υ

ΑΡΣΗ ΒΑΡΩΝ

ΠΑΓΩΣΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΑΡΣΗΒΑΡΙΣΤΩΝ ΜΑΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΘΕΙ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.ΔΕΝ ΖΩ ΣΤΟΝ ΙΔΕΑΤΟ ΚΟΣΜΟ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ.ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΟΜΩΣ ΝΑ ΔΕΧΘΩ ΟΤΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΥ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΕΠΕΦΤΕ ΣΤΗ ΛΟΥΜΠΑ ΝΑ ΧΟΡΗΓΗΣΕΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ.ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΘΟΥΝ ΤΑ ΑΙΤΙΑ.ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΕΛΕΓΕ¨
_ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΚΛΕΨΕΙΣ?
_ΞΕΡΩ
_ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙΣ?
_ΔΕΝ ΞΕΡΩ
_Τ Ο Τ Ε  ΜΗ  Κ Λ Ε Ψ Ε Ι Σ.
ΕΤΣΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΔΩ.ΟΛΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ.ΑΛΟΙΜΟΝΟ Σ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ Η ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΟΥΝ.  Κ Ρ Ι Μ Α